به یادت هست مریم خواهرم، بابا و مامانم در آن ایام؟

چه زیبا بود آن ایام و آن شبهای آن ایام

من و تو، احمد و زهرا، حمید و فاطمه با هم

چه لذتها که میبردیم در آغوش پدر در بستر مادر

ولی آن شب

چه وحشتزا و جانفرساست

زمین لرزید و دنبالش همه مردند و بابا مرد و مادر مرد

ولی مریم صدای مادرم از زیر آوارها به گوشم خورد که او میگفت

حمیدم، احمدم، زهرا، کجایی فاطمه، مرا تنها به زیر خاک مگذارید

ولی افسوس و صد افسوس

همه رفتند و ما تنها در این سرمای بی رحم زمستانی

نه بابا هست، نه مادر

ولی اوهست مریم اوکه دانی کیست؟

خدایی مهربان و دوست با ما

همان که دستهای مادر و بابا به سویش روز و شب خواهان بخشش بود

همان را بود بابایم صدا میکرد

الها ای خدای مهربان تنهایمان مگذار

چه دانی خواهرم، بابا و مامان در جوار او ، سرایی خوش، لمیده در کنار احمد و زهرا

تو را جویند، کو مریم مرا خواهند

که من راضی و خوشحالم که دل بستم به امید رضایش تا بپیوندم به آنها شاد و خندان با رضای او

الهی غربت ساقی نبینی

                      الهی درد مشتاقی نبینی

الهی که بالا اسم عزیزات

                      بمیری و "هوالباقی" نبینی

                                               حامد عسکری

یک روز چو "بایزید" در اوج خداست

     یک روز چو "ایرج" و غمش ناپیداست

عاشق شدن و در انزوا جان دادن

      این عاقبت تمام "بسطامی" هاست

                          حامد عسکری

                     وآن چنان مات که یک دم مژه بر هم نزنی

   مژه بر هم نزنم تا که ز دستم نرود

                        ناز چشم تو به قدر مژه بر هم زدنی

من زنده بودم اما... انگار مرده بودم

ازبس که روزهارا با شب شمرده بودم

یک عمر دور و تنها،تنها به جرم اینکه

او سر سپرده می خواست

                  من دل سپرده بودم

ادامه متن (۲ عکس از بم)

    ناله بر این زخم چندین ساله کن

آتش افکند عاشقی بر حاصلم

          گریه کن در مجلس ختم دلم

گریه کن ای عشق روحم تیر خورد

        شانه احساس من شمشیر خورد

باید امشب را عزاداری کنم

       تا سحر بر نعش دل زاری کنم

  غریبه خانه ای زیبا ندارد

غریبه سایه یک صبح شوم است

    غریبه خواهر و بابا ندارد

غریبه داستانی ناتمام است

  که یک دیروز و یک فردا ندارد

نگاهش سردی آوار و مرگ است

   که حتی یک نم از دریا ندارد

تمام کوچه ها را میشناسد

    ولی یک آشنا حتی ندارد

غریبه توی شهرش گیج و گم شد

      چرا این نخلها خرما ندارد

به جای باغها فولاد و سیمان

     غریبه خانه ای زیبا ندارد

                     مریم استقامت

                          وقت سحر شد

خاموشی شب رفت و فردایی دگر شد

من مانده ام تنهای تنها...

من مانده ام تنها

                    میان سیل غمها...

         پشت پا به رسم دنیا زد و رفت

پاشنه کفش فرارو برکشید

            آستین همتو بالا زد و رفت

یک پاییز دردناک برای دنیای شعر و موسیقی

هنوز داغ استاد بیات روی دلمان بود که ناصر هم پر کشید

طفلکی تازگی آدم شده بود  

         به سرش هوای حوا زد و رفت

زنده ها خیلی براش کهنه بودن

     خودشو تو مرده ها جا زد و رفت...